Wyszukiwanie

Dzisiaj jest

czwartek,
30 marca 2017

(89. dzień roku)

Msze św.

Niedziela

7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 16:00

Poniedziałek - Piątek

6:30, 7:00 i 17:30

Sobota

6:30 Roraty, 7:15 i 17:30

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Adres

Parafia Rzymskokatolicka

pw. św. Jerzego

ul. Ogrodowa 3

23 - 400 Biłgoraj

tel. 84 686 76 02

Licznik

Liczba wyświetleń:
3843242

 
Święci i Błogosławieni
 

..........A...........

św. Alfons Liguori

Urodził się w Marianelli, koło Neapolu, 27 września 1696 r. Jego rodzicie -Józef Liguori, kapelan galer królewskich, i Anna- pochodzili z rodzin arystokratycznych, stąd św. Alfons otrzymał wszechstronne wykształcenie. Uczył się literatury, muzyki i malarstwa. Obok wykształcenia humanistycznego w latach dorastania i młodości otrzymał solidną formację chrześcijańską. Mając dwanaście lat rozpoczął studia prawnicze z zakresu prawa cywilnego i kościelnego na Uniwersytecie w Neapolu. W wieku szesnastu lat,21 stycznia 1713 roku, zdobył doktorat obojga praw.


św. Alojzy Gonzaga, zakonnik

św. Alojzy rodził się w roku 1568 koło Mantui jako najstarszy syn margrabiego Ferdynanda di Castiglione. Będąc paziem na dworze w Mantui, Florencji i Madrycie odznaczał się umiłowaniem modlitwy, czystością i umartwieniem. Jako siedemnastoletni młodzieniec wstąpił do zakonu jezuitów. śluby zakonne złożył 20 listopada 1587 roku i wkrótce potem otrzymał niższe święcenia. Ustawiczna pamięć na obecność Bożą, duch pokuty, pokora, posłuszeństwo rozwijały się jeszcze bujniej w życiu zakonnym. Podczas epidemii w Rzymie w roku 1591 wyróżniał się miłosierdziem wobec chorych w szpitalach. Praca ta doprowadziła go do choroby, która spowodowała śmierć. św. Alojzy Gonzaga przeszedł do wieczności 21 czerwca 1591 roku w wieku dwudziestu czterech lat. Papież Benedykt XIII kanonizował go w roku 1726.

św. Ambroży, biskup i doktor kościoła

św. Ambroży urodził się około roku 340. Jego ojciec był prefektem Galii. Po śmierci ojca, powrócił ze swoją matką do Rzymu, gdzie odebrał staranne wykształcenie, nauczył się greki i został prawnikiem. Mając trzydzieści pięć lat został namiestnikiem Ligurii i Emilii z rezydencją w Medjolanie. Już jako katechumen został wybrany przez lud biskupem Mediolanu. Dzielnie zwalczał panoszący się arianizm. W roku 381 zorganizował sobór w Mediolnie przeciwko herezji Apolinarego, brał udział w soborach w Akwilei i w Rzymie. Był wybitnym kaznodzieją i pisarzem, jednym z największych biskupów Kościoła katolickiego. Nawrócił wielu pogan i heretyków, wprowadził do Kościoła św. Augutstyna. Nieugiencie walczył o prawowitość i niezależność Kościoła, był to jednocześnie asceta, żarliwy duszpasterz i opiekun ubogich. Bogatą spuściznę literacką stanowią przede wszystkim kazania, komentarz do Ewangelii św. Łukasza, pisma dydaktyczne, mowy i 91 listów. Pracowity żywot zakończył traktatem o dobrej śmierci. Umarł w Wielki Piątek, 4 kwietnia 397 roku. Dzień 7 grudnia, kiedy Kościół obchodzi jego pamięć, jest rocznicą jego konsekracji biskupiej.

św. Andrzej Bobola, kapłan i męczennik

św. Andrzej Bobola urodził się w roku 1591, a w roku 1611 wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po studiach na Akademii Wileńskiej i otrzymaniu święceń kapłańskich został skierowany do pracy duszpasterskiej. Od roku 1636 pracował wśród unitów utwierdzając ich w wierze katolickiej. Schwytany przez prawosławnych kozaków został okrutnie umęczony w Janowie Poleskim 16 maja roku 1657.

św. męczennicy Andrzej Kim Taegon, kapłan, Paweł Chong Hasang i towarzysze

Z początkiem XVII wieku świeccy chrześcijanie zanieśli wiarę chrześcijańską do Korei. Dopiero w roku 1836 przybyli misjonarze z Francji. Wybuchły krwawe prześladowania, w których 103 męczenników oddało życie za wiarę, między nimi pierwszy kapłan koreański Andrzej Kim Taegon i wybitny apostoł świecki, Paweł Chong Hasang.

święci Aniołowie Stróże

Aniołowie są bezcielesnymi czystymi duchami odarzonymi naturalną inteligencją, siłą woli i pięknością, które nie dają się porównać z ludzkimi. Aniołowie Stróże bronią tych, których mają pod opieką, przed atakami złych duchów, strzegąc od wszelkiego zła zarówno dla duszy, jak dla ciała, zwłaszcza zaś od grzechu i okazji do niego. Starają się, byśmy nie zboczyli z dobrej drogi; jeśli upadamy, pomagają nam powstać, dodają odwagi, podsuwają dobre myśli i święte pragnienia, ofiarowują nasze modlitwy i dobre uczynki Bogu.

św. Antoni z Padwy, kapłan i Doktor Kościoła

św. Antoni urodził się w Lizbonie w 1195 roku. W młodym wieku wstąpił do kanoników regularnych w Coimbrze, gdzie na uniwersytecie zdobył gruntowne wykształcenie teologiczne. Później przeszedł do franciszkanów, aby głosić Ewangelię w Afryce, ale skierowano go do pracy w Europie. Pracował z wielkim pożytkiem jako kaznodzieja ludowy we Francji i Włoszech. W 1230 roku przybył do Padwy i przez swoje kazania wielkopostne poruszył całe miasto. Zmarł w Padwie 13 czerwca 1231 roku.


św. Apolinary i towarzysze, męczennicy

Pomiędzy rokiem 1617 a 1632 w Japonii miały miejsce okrutne prześladowania chrześcijan. Poniosło wówczas śmierć dwustu pięciu męczenników za wiarę. W tej liczbie było osiemnastu franciszkanów z pierwszego zakonu i dwudziestu siedmiu z trzeciego zakonu. Prowincjałem zakonu franciszkanów w Japonii był wtedy Apolinary Franco. Lekceważąc dekret cesarski przewidujący karę śmierci dla tych, którzy deklarują się jako chrześcijanie, św. Apolinary osiadłszy w Japonii otwarcie głosił, że jest uczniem Chrystusa. Wkrótce wtrącono go do więzienia Omura, gdzie spędził pięć lat. Współtowarzyszy niedoli uczył zasad wiary, wielu ochrzcił. 12 września 1622 roku on i kilku innych franciszkanów zostało żywcem spalonych.

św. Arystydes

Na początku IV wieku wybitny historyk Kościoła Euzebiusz z Cezarei wymienił w jednym ze swoich pism imię Arystydesa, nazywając go prawdziwym chrześcijaninem. Wspomniał również, że był on autorem "Apologii wiary", dzieła dedykowanego cesarzowi Hadrianowi około roku 124, cenionego przez współczesnych i potomnych. Przedstawiwszy się jako filozof ateński, Atystydes rozwija tezę opartą na idei Boga, którą uznaje za kryterium prawdy religii chrześcijańskiej. Następnie upomina cesarza, by zaprzestał prześladowania chrześcijan i nawrócił się na ich wiarę. Niektórzy współcześni badacze twierdzą, że tym cesarzem był nie Hadrian lecz Antoni Pius (około roku 140). Pomimo niedociągnięć stylistycznych i braku walorów literackich, dzieło Arystydesa świadczy o przenikliwości i inteligencji autora i jest wyrazem wzniosłych idei dotyczących Boga. Podobnie jak św. Justyn, Arystydes zajmował się filozofią na równi z pracami apologetycznymi. Zachowało się także jego kazanie na temat Ewangelii św. Łukasza. Kościół zaliczył go do grona swoich świętych.

św. Atanazy, biskup i doktor Kościoła

św. Atanazy urodził się w Aleksandrii w 295 roku, już jako diakon odegrał wybitną rolę na Soborze Nicejskim (325), który potępił naukę Ariusza, zaprzeczającą bóstwu Chrystusa. Gdy został patriarchą Aleksandrii, niestrudzenie walczył słowem i piórem z arianizmem. Zachowując nieugiętą postawę w obronie prawd wiary, był pięć razy wydalany z Aleksandrii i spędził łącznie 17 lat na wygnaniu. Po cnotliwym i pełnym cierpień życiu nieulękły wyznawca wiary katolickiej, zmarł 2 maja 373 roku.


..........B............



św.Barbara

ojciec - Dioskuros - dowiedział się, że została chrześcijanką chciał ją zmusić do wyparcia się wiary, gdy to nie poskutkowało doniósł na nią. Została uwięziona w wieży, gdzie miał przed śmiercią objawić się jej anioł z kielichem i hostią.


św. Barnaba, apostoł

św. Barnaba pochodził z Cypru. Przyjąwszy chrześcijaństwo, całą swoją majętność przekazał Apostołom. On pierwszy wprowadził św. Pawła do jerozolimskiej gminy chrześcijańskiej. Potem znów go odszukał w Tarsie, przyprowadził do Antiochii i na wyraźne polecenie Ducha świętego towarzyszył Apostołowi Narodów podczas jego pierwszej podróży w Azji Mniejszej. Po soborze jerozolimskim wrócił na Cypr, gdzie według tradycji poniósł śmierć męczeńską około 60 roku. Jego imię wymienia się w Kanonie rzymskim.

św. Bartłomiej, apostoł

Bartłomiej zwany także Natanaelem pochodził z Kany Galilejskiej i był rybakiem. Powszechnie uważa się, że właśnie na jego weselu w Kanie był Chrystus z Matką i uczniami, gdzie dokonał pierwszego cudu. Z tekstu św. Jana Ewangelisty dowiadujemy się, że to Filip, pózniejszy apostoł, przyprowadził Natanaela (Bartłomieja) do Jezusa. Jak pisze św. Jan, Natanael od pierwszego spotkania z Chrystusem uwierzył w Niego i uwierzył Jemu. świadczyć to może tylko o wielkiej prawości jego serca i otwarciu na działanie łaski Bożej. Biografowie św. Bartłomieja podają, że po Zesłaniu Ducha świętego udał się do Indii i tam głosił Chrystusa. Niektórzy przypisują mu również działalność misyjną w Arabii, Etiopii, Frygii, Persji, Mezopotamii i Armenii. śmierć męczeńską poniósł około roku 70. p.n.Ch. Relikwie świętego znajdują się częściowo w katedrze w Benewencie we Włoszech, oraz w kościele pod wezwaniem św. Bartłomieja na wyspie Tyberyjskiej w Rzymie.

św. Bertin, zakonnik

św. Bertin urodził się we Francji na początku VII wieku. Życie zakonne rozpoczął w opactwie Luxeuil, które kierowało się wówczas surową regułą św. Kolumbana. Około roku 639. św. Bertin wraz z dwoma innymi mnichami przyłączył się do św. Omera, biskupa, który od dwu lat nauczał religii Chrystusowej w pogańskim kraju otaczającym dzisiejsze Pas-de-Calais. Tam święci misjonarze założyli najpierw jeden klasztor, a po ośmiu latach drugi pod wezwanie św. Piotra. św. Bertin był jego przełożonym przez blisko sześćdziesiąt lat. On to sprawił, że działalność klasztoru stała się sławna. św. Bertin prowadził bardzo surowy tryb życia. Odbywał liczne podróże. Miał wielu uczniów, którzy za jego przykładem gorliwie przekazywali ludziom zasady wiary Chrystusowej. św. Bertin zmarł w bardzo podeszłym wieku.

Bł. Bertrand z Garrigi, kapłan

Urodzony we Francji w drugiej połowie XIIwieku, bł. Bertrand wychował się u sióstr cystersek. Tutaj dowiedział się o niebezpieczeństwie, jakie dla Kościoła stanowiła herezja albigensów, bardzo w owym czasie żywotna. Postanowił więc zostać kapłanem, po czym wraz z grupą cystersów udał się na południe Francji, by naprawiać zło wyrządzone przez działania heretyków. W roku 1215 bł. Bertrand znalazł się w gronie sześciu kapłanów, którzy pod przewodnictwem duchowym św. Dominika utworzyli zakon kaznodziejów (dominikanów). Bł. Bertrand został przełożonym jednej z ośmiu prowincji tego zakonu, obejmującej Prowansję. Przez ostatnie dziesięć lat aktywnego życia głosił nieprzerwanie wiarę w południowej Francji. W Marsylii założył ogromny klasztor. Po śmierci bł. Bertranda mówiono o nim, że był wiernym odbiciem swego nauczyciela i duchowego ojca.

św. Bonifacy, biskup i męczennik

św. Bonifacy urodził się około roku 673 w Anglii. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Exerer. W roku 719 udał się na misje do Germanii. W roku 722 papież Grzegorz II udzielił mu święceń biskupich, w roku 732 został arcybiskupem, a w roku 738 legatem papieskim na całe Niemcy. Głosił Ewangelię, zakładał diecezje i klasztory. Mając osiemdziesiąt lat udał się ponownie na misje i do Fryzji i w Dokkum ( Holandia ) został zamordowany wraz z 52 Towarzyszami w sam dzień Zielonych świąt, 5 czerwca 754. Ciało spoczywa w Fuldzie.


.......... F............



św. Faustyna Kowalska

Przyszła na świat 25 sierpnia 1905 r. jako trzecie z dziesięciorga dzieci w biednej i pobożnej rodzinie chłopskiej we wsi Głogowiec. Na chrzcie świętym otrzymała imię Helena. Od dzieciństwa odznaczała się pobożnością, umiłowaniem modlitwy, pracowitością i posłuszeństwem oraz wielką wrażliwością na ludzkie biedy. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata: jako szesnastoletnia dziewczyna opuściła rodzinny dom, by na służbie w Aleksandrowie i Łodzi zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. Głos powołania odczuwała w swej duszy już od siódmego roku życia. 1 sierpnia 1925 roku przekroczyła próg klauzury w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie przy ul. Żytniej. W Zgromadzeniu otrzymała imię - s. Maria Faustyna. Nowicjat odbyła w Krakowie i tam złożyła pierwsze, a po pięciu latach wieczyste śluby zakonne: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Pracowała w kilku domach Zgromadzenia, najdłużej w Krakowie, Płocku i Wilnie, pełniąc obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Na zewnątrz nic nie zdradzało jej niezwykle bogatego życia mistycznego. Gorliwie spełniała swe obowiązki, wiernie zachowywała wszystkie reguły zakonne, była skupiona i milcząca, a przy tym naturalna, pogodna, pełna życzliwej i bezinteresownej miłości dla bliznich. Całe jej życie koncentrowało się na konsekwentnym dążeniu do coraz pełniejszego zjednoczenia z Bogiem i na ofiarnej współpracy z Jezusem w dziele ratowania dusz. Jezu mój - wyznała w Dzienniczku - Ty wiesz, że od najwcześniejszych lat pragnęłam zostać wielką świętą, to jest, pragnęłam Cię kochać tak wielką miłością, jaką Cię jeszcze dotychczas żadna dusza nie kochała. Zupełnie wyniszczona fizycznie, ale w pełni dojrzała duchowo, mistycznie zjednoczona z Bogiem, zmarła w opinii świętości 5 pazdziernika 1938 roku, mając zaledwie 33 lata, w tym 13 lat życia zakonnego. Jej ciało złożono w grobowcu na cmentarzu klasztornym w Krakowie-Łagiewnikach, a w czasie procesu informacyjnego w 1966 roku przeniesiono do kaplicy. Kanonizowana 30 kwietnia 2000 roku w Rzymie przez Jana Pawła II S.M.Faustyna Kowalska, znana jest dziś w całym świecie jako apostołka Miłosierdzia Bożego i zaliczana jest przez teologów do grona wybitnych mistyków Kościoła.

święta Filomena - patronka na nasze czasy

Była Ona dzieckiem modlitwy. Jej rodzice, którzy rządzili państwem helleńskim, zostali, obdarowani dzieckiem, o które za czasów pogańskich tak długo bezskutecznie się modlili. Dlatego też nazwano Ją Filomena, co jest tłumaczone przez wielu jako "Córka światła", a co w języku greckim, oznacza "Umiłowana". Godne uwagi jest to, że nawet teraz, w czasach obecnych, tyle dziesiątek lat po odkryciu Jej ciałka 25 maja 1802 roku w Katakumbach, św. Filomena wywołuje silne uczucia u swoich czcicieli.......



św. Firmin, biskup

Daty narodzin i śmierci św. Firmina nie są znane, ale wiadomo, że był misyjnym biskupem w Galii i męczennikiem za wiarę. Jego kult sięga dawnych czasów. Jako biskup Amiens wziął udział w soborze orleańskim i był obecny na soborze w Paryżu. Był przyjacielem i uczniem św. Cezarego z Arles; wraz z innymi biskupami napisał regułę klasztorów żeńskich.

św. Florencja

święta Florencja była córką rzymskiego kolona, osadnika w Azji Mniejszej przy szlaku wiodącym z Frygii (dziś: Turcja) do Seleucji (dziś: Seudije w Syrii). św. Hilary Poitriers zatrzymał się w ich domu podczas podróży do Seleucji, gdzie miał się odbyć synod w roku 359. Florencja została ochrzczona przez świętego biskupa, a gdy ten powracał do Poitriers, udała się za nim. Osiedliła się w Galii (dziś: Comble\' w departamencie Vienne) jako pustelnica. Zmarła w roku 366, w XI w. relikfie zostały przeniesione do katedry Poitriers .

św. Florian, męczennik

św. Florian był oficerem rzymskim. Za odważne wyznawanie swej wiary podczas prześladowania chrześcijan za czasów Droklecjana poniósł śmierć męczeńską przez utopienie w rzece Anizie (obecnie w Austrii) w 304 roku. W roku 1184 relikwie świętego Floriana sprowadzono do Krakowa. św. Florian jest patronem hutników i strażników.

św. Franciszek z Asyżu

Jan Bernardone urodził się w Asyżu (Włochy) w roku 1182 jako syn zamożnego kupca. Z powodu zamiłowania do języka francuskiego nazywano go "Francesco" (Francuzik). Jako młodzieniec prowadził początkowo beztroskie życie, ale pod wpływem łaski Bożej porzucił je i obrał całkowite ubóstwo. Gdy zebrali się koło niego towarzysze, założył Zakon Braci Mniejszych, którzy oddawali się wędrownemu kaznodziejstwu. Pózniej z pomocą św. Klary założył zakon żeński, nazwany drugim zakonem, a wreszcie dla ludzi świeckich założył trzeci zakon pokutujących. Przez swój przykład i założone przez siebie instytucje, św. Franciszek wywarł olbrzymi wpływ na życie duchowe i artystyczne średniowiecza. Pod koniec życia otrzymał na górze Alwerni stygmaty Męki Pańskiej. Umarł w Asyżu 3 pazdziernika 1226 roku i w dwa lata pózniej został kanonizowany.

św. Franciszek Caraccioli, zakonnik

św. Franciszek ur. się w roku 1563 w Abruzzach w Królestwie Neapolitańskim. Już jako dziecko był bardzo pobożny. święcenia kapłańskie przyjął w Neapolu gdzie zaczął gorliwie pracować. Dzięki zrządzeniu Opatrzności przyłączył się do Jana Augustyna Adorno i Fabrycjusza Caraccioli; owocem tej współpracy był zakon kleryków mniejszych regularnych. Jako człowiek świecki nosił imię Askaniusz, które zmienił na Franciszek. Po śmierci Jana Augustyna Adorno został przełożonym klasztoru. Miłosierdzie jego było tak wielkie, iż odwiedzając Rzym mieszkał w hospicjum dla ubogich i nie bał się pielęgnować trędowatych. Zmarł w Ankonie w domu oo. oratorianów 4 czerwca 1608 roku.

św. Franciszek di Girolamo, kapłan i apostoł Neapolu

Urodził się we Włoszech w Neapolu w 1642 roku. Mając 16 lat wybrał stan duchowny, studiował w Neapolu. Otrzymawszy święcenia, wykładał w Neapolu w jezuickim kolegium dla szlachetnie urodzonych; cieszył się wielkim poważaniem studentów. Cztery lata później wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i spędził 40 lat jako misjonarz pracujący w Neapolu. św. Franciszek nieustannie szukał grzeszników; odwiedzał wioski, zachodził do więzień, domów publicznych. Po śmierci opromieniła go sława cudotwórcy; wokół jego grobu zaczęły gromadzić się rzesze pielgrzymów. Zmarł w 1716 roku.


.......... G..........



św. Grzegorz Barbarigo, biskup

św. Grzegorz Barbarigo urodził się w roku 1625 w bardzo starej i znamienitej rodzinie weneckiej. Wyróżniwszy się podczas studiów, poświęcił się potem karierze dyplomatycznej, by w końcu zostać księdzem. Wkrótce papież Aleksander VII mianował go pierwszym biskupem Bergamo. Później obdarzono go godnością kardynała i powierzono rządy nad diecezją padewską. Mądrze i z głębokim zrozumieniem pasterzował swemu ludowi. Pracował nieprzerwanie nad przeprowadzeniem reform, ustanowionych przez sobór trydencki. Dzięki jego wysiłkom seminaria w Bergamo i w Padwie bardzo rozwinęły swoją działalność. W Padwie założył także bibliotekę i drukarnię. Zmarł w roku 1697.

św. Grzegorz Wielki, papież i doktor Kościoła

św. Grzegorz urodzony w Rzymie był synem św. Sylwii i patrycjusza Gordiana, który pózniej wyrzekł się świata i został jednym z siedmiu diakonów Rzymu. św. Grzegorz otrzymał gruntowne wykształcenie. W roku 574 cesarz Justyn Młodszy mianował go prefektem Rzymu. Po śmierci ojca św. Grzegorz zbudował sześć klasztorów na Sycylii. Siódmy klasztor benedyktynów św. Andrzeja - założył we własnym domu w Rzymie. Tutaj w roku 575 przywdział habit zakonny. Po śmierci Pelagiusza kapłani i lud wybrali św. Grzegorza papieżem. Swoją działalnością zasłużył sobie na miano Wielkiego. Jego pracowitość i zapał religijny znane były w całym ówczesnym świecie. Pozyskał Longobardów ariańskich dla Kościoła, przywiązał Franków do stolicy Apostolskiej, wysłał opata Augustyna z gronem misjonarzy na misje do Anglów. Był ojcem i jakby drugim fundatorem życia i pracy benedyktyńskiej. Wobec roszczeń patriarchów konstantynopolitańskich określił dobitnie prymat rzymski, mianując się tylko "sługą sług Bożych". Przez mądre administrowanie majątkiem Kościoła położył podwaliny pod dziedzictwo Piotrowe, zaczątek Państwa Kościelnego. Uczestniczył gorliwie w życiu Kościoła. Mimo cierpień fizycznych i niezliczonych zajęć znajdował czas na pisanie. Jest autorem wielu dzieł o ogromnej wartości. Do najcenniejszych należą: listy, homilie, "Regula Pastoralis", "Dialogi". Zawdzięczamy mu także wspaniałe opracowanie liturgii Mszy św. i innych nabożeństw. Jest jednym z czterech wielkich doktorów zachodniego Kościoła rzymskokatolickiego. Zmarł 12 marca 604 roku, jest patronem nauczycieli.

Bł. Gizela, wdowa

Bł. Gizela wyszła za mąż za św. Stefana, króla Węgier, w roku 1008. Powiła mu syna, pózniejszego św. Emeryka; wspierała męża w pracy nad krzewieniem wiary. Po jego śmierci osiadła w benedyktyńskim klasztorze w Niederburgu; resztę ziemskiej wędrówki wypełniły jej modlitwy i umartwienia.

św. German z Paryża

św. German urodził się we Francji niedaleko Autun w roku 496. święcenia kapłańskie otrzymał z rąk św. Agippiana, biskupa Autun; następnie został opatem i administratorem parafii św. Symforiusza na przedmieściu Autun. Około roku 566 król Childebert I mianował go biskupem Paryża, nadal wiódł życie skromne i surowe. Jego przykład i nauki sprawiały iż wielu grzeszników wracało na łono Kościoła, nawet król przestał poświęcać się wyłącznie sprawom ziemskim i stał się dobroczyńcą biednych, zakładając wiele fundacji dobroczynnych. św. German w swoim Paryskim Kościele założył klasztor, sławny pózniej pod nazwą Saint-Germain-des-Pres. Zmarł 28 maja 576 roku.

św. Gwidon z Cortony, kapłan

Był pobożnym chrześcijaninem, często wspierał materialnie biednych i opuszczonych. W roku 1211 św. Gwidon gościł u siebie św. Franciszka z Asyżu, który z jednym ze swoich współbraci przybył do Cortony. Przy końcu wspólnego posiłku św. Gwidon poprosił o przyjęcie do grona uczniów serafickich świętego. Powiedziano mu, że musi w tym celu pozbyć się wszystkich dóbr doczesnych. Jeszcze tego samego wieczoru sprzedał to, co posiadał, i razem ze swoimi gośćmi rozdał pieniądze jako jałmużnę. Następnego dnia przywdział habit franciszkański. Zdobywszy odpowiednie wykształcenie św. Gwidon przyjął święcenia kapłańskie. Dawał liczne dowody wielkiej świętości. Żarliwie i przekonująco głosił naukę Chrystusową i nieprzerwanie czynił dzieło miłosierdzia. Kiedyś uratował tonącą dziewczynę, dokonał - w czasie klęski głodu - cudownego rozmnożenia chleba. Był powszechnie znanym i kochanym głosicielem Chrystusa. Zmarł w wieku sześćdziesięciu lat, około roku 1250. Przed śmiercią doznał niezwykłej wizji: św. Franciszek ukazał mu się, by go zaprowadzić do raju.

św. Gerald, biskup

św. Gerald urodził się w XI w we Francji. Był opatem w Moissac, wezwany pózniej przez Bernarda, arcybiskupa Toledo do pomocy w przeprowadzeniu reformy w Hiszpanii. Został mianowany kantorem katedry w Toledo. Ten świętobliwy mąż pracował z takim oddaniem, iż kiedy zwolniło się biskupstwo w Braga, duchowieństwo i mieszkańcy miasta wybrali go na swego biskupa. Gerald rządził dobrze diecezją, wykorzeniając nadużycia, zwłaszcza zagarnianie dochodów z dóbr kościelnych przez ludzi świeckich. Wezwany po niebiańską nagrode, zmarł 5 grudnia 1109 roku w Portugalii.

św. Genowefa, dziewica.

św. Genowefa urodziła się około 422 roku w Nanterre pod Paryżem. Gdy miała 7 lat, przybył do jej rodzinnej wioski św. German, biskup Auxerre, w celu zwalczania herezji Pelagiusza. Dziewczynka stała wśród tłumu, który zgomadził się wokół świętobliwego przybysza. św. German dostrzegł ją i przepowiedział, że zostanie świętą. Na jej życzenie św. biskup zaprowadził ją do kościoła, gdzie w obecności wszystkich wiernych poświęcił ją Bogu jako dziewicę. Kiedy rozeszła się wieść, że nadcišgają wojska Attyli, mieszkańcy Paryża zaczęli się przygotowywać do ucieczki. św. Genowefa przekonała ich, że mogą odwrócić karę Bożą przez post i modlitwę i w ten, sposób zapewnią sobie opiekę niebios. Wydarzenia, które nastąpiły, potwierdziły przepowiednię, gdyż barbarzyńcy nagle zmienili kierunek marszu. Zmarła w 512 roku.


........... I.........



św. Izydor, patron rolników

św. Izydor urodził się w Hiszpanii, w drugiej połowie XII wieku. Prawie całe życie pracował jako robotnik rolny. Pracy tej towarzyszyło wiele cudownych zdarzeń, które rozgrywały się jeszcze długo po jego śmierci. Miał łaskę niebiańskich wizji, mówiono też, że aniołowie czasami pomagali mu w pracy. Został kanonizowany w roku 1622. W Polsce jest drugim patronem diecezji kieleckiej; rolnicy obchodzą jego pamiątkę 10 maja.


.......J........



św. Jacek, kapłan

św. Jacek urodził się w Kamieniu na śląsku pod koniec XII wieku. Po studiach w Paryżu i Bolonii został kapłanem i kanonikiem krakowskim. Towarzysząc biskupowi Iwonowi do Rzymu, zetknął się ze św. Dominikiem i razem z bł. Czesławem przyjął od niego habit. Wróciwszy do Krakowa założył tam pierwszy klasztor dominikanów w Polsce. Z Krakowa podejmował liczne wyprawy misyjne na Ruś, do Prus i na pogranicze Litwy. Wyniszczony pracą umarł w Krakowie w dniu Wniebowzięcia NMP w 1257 roku. Relikwie spoczywają w kościele dominikanów w Krakowie.

św. Jan I, papież i męczennik

Papież Jan I, urodzony w Toskanii, rządził Kościołem w latach 523-526. Został wysłany przez ariańskiego króla Gatów, Teodoryka, na dwór cesarza Justusa do Konstantynopola. Został wtrącony do więzienia w Rawennie i umarł z głodu.

św. Jan Chryzostom, biskup i doktor Kościoła, patron kaznodziejów

św. Jan zwany Chryzostomem (Złotoustym), z powodu swoich zdolności krasomówczych, przyszedł na świat w Antiochii około roku 354. Rodzice jego byli chrześcijanami. Ojciec wcześnie mu umarł. Matka odznaczała się wielką cnotliwością. św. Jan studiował retorykę u Libaniusza, poganina, słynnego w tym okresie mówcy. Od roku 374 pędził żywot pustelnika w górach w pobliżu Antiochii. Miał także niechętnych sobie ludzi, także wśród przedstawicieli stanu duchownego. Największym jednak wrogiem była cesarzowa Eudoksja oburzona śmiałością jego przemówień. Na pseudosoborze wzniesiono przeciw św. Janowi liczne oskarżenia i zesłano go na wygnanie. Tutaj znosił wiele cierpień. Wrogów św. Jana nie zadowoliły jednakże cierpienia, które mu zadali. Wygnano go na dalekie krańce cesarstwa, do Pytios w Kolchidzie. Zmarł w drodze do tego miasta, 14 września 407 roku.

św. Jan Chrzciciel Rossi, kapłan

Urodzony we Włoszech, w roku 1698, św. Jan otrzymał staranne wykształcenie i został wyświęcony na księdza w roku 1721. Wkrótce potem zachorował na epilepsję. Poświęciwszy się opiece nad wiejską biedotą, przez czterdzieści lat pracował z wysiłkiem, który zwaliłby nawet zupełnie zdrowego człowieka. Jako kapłan służył chorym i biednym w St. Gall w nocnym hospicjum dla ubogich, założonym przez Celestyna III i w szpitalu św. Trójcy. O świcie i pózną nocą wędrował na place targowe. Rozmawiał z pastuchami i woznicami, zdobywał ich zaufanie, nauczał i przygotowywał do sakramentów. Równie miłosierny potrafił być dla bezdomnych kobiet i dziewcząt, które utrzymywały się z żebraniny lub sprzedajnej miłości. Ze swego skromnego uposażenia oraz datków, które składano na tacę w kościele, ufundowal na przedmieściach St. Gall schronisko dla kobiet i dziewcząt. Spędzał wiele godzin jako spowiednik, zwłaszcza biednych i prostych ludzi. Otrzymawszy w roku 1735 kanonię Santa Maria in Cosmedin cały dochód przeznaczył na ubogich. Jako spowiednik był , dzięki łatwości, z jaką nawiązywał kontakt z ludzmi, bardzo poszukiwany na misje parafialne. Często nauczał pięć i sześć razy dziennie w kościołach, kaplicach, klasztorach, szpitalach i więzieniach. Ta nadzwyczajna gorliwość i wyczerpująca praca w końcu zrujnowały jego zdrowie. Zmarł w szpitalu św. Trójcy, który tak często odwiedzał, na atak serca, 23 maja 1764 roku. Ponieważ nie pozostawił żadnego majątku, pochowano go na koszt szpitala; pogrzeb stał się triumfalną procesją ku jego czci.

św. Jan z Dukli

św. Jan urodził się w pierwszych latach XV w. w Dukli, w diecezji przemyskiej. Legenda głosi, że studiował w Krakowie, jednak brak zródeł historycznych, które potwierdzałyby ten fakt. Po studiach wrócił do Dukli, gdzie żył jako pustelnik w lasach. Do franciszkanów konwentualnyh wstąpił prawdopodobnie w Krośnie między 1434 a 1440 r. Miał wtedy ok. 20-25 lat. Przed przyjęciem święceń kapłańskich odbył studia u franciszkanów. W zakonie piastował różne stanowiska, m.in. kaznodziei. Był światłym kapłanem i teologiem. Kilkakrotnie obierano go na przełożonego klasztoru w Krośnie i Lwowie, był też kustoszem między 1443 a 1461 r. Po złożeniu tej funkcji powierzono mu urząd kaznodziei we Lwowie. W 1463 r., pod wpływem św. Jana Kapistrana, reformatora franciszkańskiego życia zakonnego, św. Jan wstąpił do bernardynów. Ci wysłali go najpierw na krótki czas do Poznania. Resztę życia spędził w klasztorze, gdzie piastował różne urzędy. Zarówno jako kaznodzieja, jak i spowiednik odznaczał się niezwykła gorliwością. W pełnieniu obowiązków nie przeszkodziła mu nawet utrata wzroku pod koniec życia. Nie stronił też od pracy fizycznej w ogrodzie i kuchni. Zmarł we Lwowie 29. września 1484 r. Jan z Dukli od najmłodszych lat zdradzał predyspozycje do głębszego życia duchowego. W zakonie brał udział we wszystkich nabożeństwach, wyróżniał się kultem do Matki Bożej. Często na modlitwie spędzał całe noce. Zaraz po jego śmierci rozwinął się jego kult. Rosła ilość spisywanych cudów i łask, otrzymanych od Boga za jego pośrednictwem. 2. stycznia 1733 Klemens XII ogłosił go błogosławionym a proces kanonizacyjny zakończył się w 1995 r.

św. Jan Fisher, biskup i św. Tomasz More - męczennicy

św. Jan Fisher urodził się w roku 1469, był studentem, a potem profesorem i kanclerzem uniwersytetu w Cambridge. Jako biskup Rochester odznaczał się duchem pokuty oraz gorliwością w obronie wiary katolickiej przed protestantyzmem. Już w więzieniu został mianowany kardynałem. św. Tomasz More urodzony w Londynie w roku 1478, z wykształcenia prawnik o wszechstronnym zainteresowaniu humanistycznym, angielski mąż stanu i pisarz polityczny, był człowiekiem głęboko pobożnym, o wielkiej dobroci i mądrości. Był wzorowym mężem i ojcem czworga dzieci. Został kanclerzem Henryka VIII. lecz zrezygnował z tej godności sprzeciwiając się rozwodowi króla i jego polityce kościelnej. Obaj święci zostali z rozkazu króla uwięzieni i straceni w roku 1535 z powodu odmowy uznania zwierzchnictwa króla nad Kościołem angielskim. Jan Fisher zginął 22 czerwca, a Tomasz More 6 lipca.

św. Jan Leonardi, kapłan

św. Jan Leonardi urodził się w Diecimo w Toskanii w 1541 roku. Poświęciwszy się stanowi duchownemu, założył zgromadzenie kleryków regularnych Matki Bożej, które przez gorliwą pracę duszpasterską odnowiło życie duchowe Lukki. Następnie zajął się kształceniem kandydatów na misjonarzy. Jego dzieło dało początek Instytutowi Rozkrzewiania Wiary. Umarł w rzymie 9 pazdziernika 1609 roku.

 


św. Jan Nepomucen, kapłan i męczennik

 

św. Jan z Nepomuka urodził się około roku 1350. Jako wikariusz generalny archdiecezji praskiej bronił praw Kościoła i naraził się królowi Wacławowi IV, który kazał go zabić i wrzucić do rzeki Wełtawy 20 marca 1393 roku. Relikwie św. Jana spoczywają w katedrze św. Wita w Pradze.

 


św. Jan Sarkander, kapłan i męczennik

św. Jan Sarkander urodził się 20 grudnia 1576 roku w Skoczowie na śląsku Cieszyńskim. Odbył studia w Ołomuńcu, Pradze i Grazu. święcenia kapłańskie otrzymał w 1609 roku. W wyniku jego gorliwej pracy duszpasterskiej na licznych placówkach, wielu odstępców wracało na łono Kościoła katolickiego. To wywołało nienawiść innowierców przeciwko Janowi. Torturowany, zmuszany do zdrady tajemnicy spowiedzi świętej, po długich cierpieniach zakończył życie w Ołomuńcu 17 marca 1620 roku.

Bł. Jolanta, zakonnica

Jolanta, córka węgierskiego króla Beli IV, przybyła do Krakowa na dwór swej siostry Kingi jako kilkuletnia dziewczynka. Tu wychowana poślubiła księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego w 1256 roku. Wzorowa żona i matka osobiście wychowywała swe dzieci i wywierała wielki wpływ na otoczenie. Wraz z mężem fundowała liczne klasztory franciszkańskie, a inne uposażała. Opiekowała się biednymi i chorymi. Po śmierci męża w 1279 roku wstąpiła wraz ze swoją siostrą Kingą do klasztoru klarysek w Starym Sączu. Po śmierci bł. Kingi przeniosła się do klarysek w Gnieznie, gdzie zmarła w opinii świętości w 1298 roku.

św. Justyn, męczennik

św. Justyn ur. się we Flavia Neapolis w Palestynie ok. roku 100, pochodził z pogańskiej rodziny. W 33 roku życia był już po długich studiach nad trzema systemami filozoficznymi. Nawrócił się na chrześcijaństwo i resztę życia poświęcił krzewieniu i obronie wiary w Azji Mniejszej i w Rzymie. W roku 165, gdy nauczał w Rzymie, został zadenuncjowany jako chrześcijanin. Kiedy rozkazano mu złożyć ofiarę pogańskim bogom, odpowiedział: "Tylko nieprawy porzuca prawdę dla fałszu". Sześciu jego towarzyszy, których uwięziono wraz z nim, również wytrwało w wierze; wszyscy otrzymali palmę męczeństwa.


........K.........

 

Piotr Kanizjusz urodził się 8 maja 1521 r. w Nijmegen (Holandia) jako syn Jakuba Kanijs, który pełnił w tym mieście urzšd burmistrza. Młody Piotr już w dzieciństwie zdradzał swoje przyszłe powołanie, gdyż lubił służyć podczas nabożeństw liturgicznych i "odprawiać msze" - jak mawiał. Ojciec chciał syna skierować na studia prawnicze, ale Piotr udał się do Kolonii na wydział teologii. Tutaj przeżył aż 10 lat (1536-1546) z wyjštkiem jednego roku, w którym zatrzymał się na uniwersytecie w Lowanium (1539-1540). Już w czasie studiów nastawiał się Kanizy na apologetykę. Dlatego też ze szczególnš pilnościš studiował prawdy atakowane przez protestantów. W roku 1540 zdobył tytuł magistra nauk wyzwolonych. W 1543 r. wstšpił do jezuitów, których założył zaledwie przed 9 laty św. Ignacy Loyola (1534). Miał taki autorytet, że nie był jeszcze kapłanem, a już był wysyłany trzy razy do cesarza Karola V, który był wówczas panem Hiszpanii, Niemiec i Niderlandów (Holandii i Belgii), żeby ten usunšł arcybiskupa Wiednia, elektora Hermana, jawnie sprzyjajšcego protestantyzmowi. W roku 1546 przyjšł św. Piotr święcenia kapłańskie. Jako znakomity teolog, został wezwany przez arcybiskupa Worms, kardynała Ottona Truchsess, by mu towarzyszył na soborze w Trydencie w charakterze teologa-konsultora (1547). Na uniwersytecie w Bolonii uzyskał tytuł doktora teologii. Skierowano go do krajów germańskich, aby powstrzymał napór protestantyzmu. Przez 30 laty święty niezmordowanie pracował, by zablinić rany, zadane Kościołowi przez kapłana-apostatę, Marcina Lutra. Brał czynny udział we wszelkich zjazdach i obradach dotyczšcych tej sprawy. Prowadził misje dyplomatyczne między cesarzem, panami niemieckimi a papieżem. Ułatwiał nuncjuszom papieskim oraz legatom ich zadania. W wykładach na uniwersytecie w Ingolstadcie wyjaśniał ze szczególnš troskš zaatakowane prawdy, wykazywał błędy nowej wiary. Był wszędzie, gdzie uważał, że jego obecność jest potrzebna dla Kocioła. Jego misji sprzyjała okoliczność, że cesarzem był wówczas Ferdynand I (1566-1569), wychowanek jezuitów, któremu sprawa katolicka leżała bardzo na sercu. W 1556 roku św. Ignacy zamianował św. Piotra pierwszym prowincjałem nowo utworzonej prowincji niemieckiej, która liczyła wówczas zaledwie 3 domy: w Ingolstadcie, w Wiedniu i w Pradze. Pod rzšdami św. Kanizego (1566-1569) powstało 5 dalszych: w Monachium, w Innsbrucku, w Dillingen, w Trynau i w Hali (Tyrol). Nadto powstała w Niemczech północnych prowincja druga. W 1558 r. odbył krótkš podróż do Polski (Kraków, Łowicz, Piotrków Trybunalski), towarzyszšc nuncjuszowi Kamilowi Mentuati. Cieszył się przyjaniš kardynała Hozjusza. Jako teolog papieski brał udział w soborze trydenckim (1562). Największš wszakże sławę zyskał sobie św. Piotr Kanizy swymi pismami. Do najcenniejszych należš zaś te, które wyszły z jego praktycznego, apologetycznego nauczania. Sš więc nimi: Katechizm Mały, Katechizm średni i Katechizm Wielki przeznaczone dla odbiorców o różnym stopniu przygotowania umysłowego. Katechizmy św. Piotra w cišgu 150 lat doczekały się ok. 400 wydań drukiem. Nie mniej wielkim wzięciem i popytem cieszyło się potężne dzieło św. Kanizego Summa Nauki Katolickiej, na którš złożyły się jego wykłady, dyskusje i kazania. Dzieło to stało się podstawš do wykładów teologii na katolickich uniwersytetach i do kazań. Ostatnie lata życia spędził Piotr Kanizy we Fryburgu Szwajcarskim (1580-1597). Zmarł tam 21 grudnia 1597 roku. Zaraz po śmierci świętego Niemcy, Austria i Szwajcaria rozpoczęły starania o jego kanonizację. Jeszcze za jego życia ukazał się jego pierwszy żywot napisany przez o. Jakuba Kellera. Aktu beatyfikacji dokonał dopiero w 1864 roku papież Pius IX, a do katalogu świętych i doktorów Kościoła wpisał go uroczyście papież Pius XI w 1925 roku. Relikwie św. Piotra Kanizego spoczywajš w kościele jezuitów we Fryburgu szwajcarskim. Zachowały się szczęśliwie dwa portrety św. Piotra, wykonane jeszcze za jego życia. Jest określany "apostołem Niemiec". Patron diecezji Brixen, Innsbrucku oraz szkolnych organizacji katolickich w Niemczech.


święci męczennicy Kosma i Damian

św. Kosma i Damian byli braćmi. Obaj przyszli na świat w Arabii. Zyskali rozgłos z powodu biegłości w sztuce leczenia. Jako chrześcijanie przeniknięci byli duchem miłosierdzia. Nigdy nie żądali zapłaty za pomoc jaką nieśli chorym. Miejscem ich życia i działalności była Egaea w Cylicji. Cieszyli się tam najwyższym szacunkiem. Kiedy wybuchło prześladowanie za Dioklecjana, zwrócono oczywiście uwagę na tych wybitnych ludzi. Lyzjasz, gubernator Cylicji, nakazał ich uwięzić i poddać torturom, a następnie ściąć. Ich męczeńska śmierć nastąpiła około roku 283. Czcimy ich jako patronów aptekarzy.

św.Krzysztof-patron kierowców.

św. Krzysztof miał pochodzić z Małej Azji, z prowincji rzymskiej Licji i tam ponieść śmierć męczeńską za panowania cesarza Decjusza ok. 250 roku.



........ L.........



św. Lidia, patronka farbiarzy.

św. Lidia pochodziła z Tiatyry w Azji Mniejszej, słynącej ze swych purpurowych barwników. Zajmowała się sprzedażą purpury w Filippi, w Macedonii, kiedy do tego miasta około roku 55 zawitał po raz pierwszy św. Paweł. św. Lidia była "czcicielką Boga" jak nazywano pogan nawróconych na judaizm. Pod wpływem nauk św. Pawła razem ze wszystkimi domownikami przyjęła chrzest. Jest to pierwszy zanotowany fakt nawrócenia w Europie. Na chrzcie Lidia poprosiła św. Pawła i towarzyszących mu Łukasza i Sylasa, aby przyjęli gościnę w jej domu. św. Łukasz napisał pózniej wspomnienie o tym w Dziejach Apostolskich (16,11-15).


........... M.........



św. Maciej, apostoł

św. Maciej należał do uczniów Chrystusa, którzy towarzyszyli Mistrzowi od Jego chrztu w Jordanie aż do wniebowstąpienia. Został wybrany na apostoła na miejsce Judasza, jako świadek zmartwychwstania Chrystusa Pana. Według tradycji miał najpierw głosić Ewangelię w Judei, a potem w Etiopii, gdzie poniósł śmierć męczeńską około 50 roku.

św. Mateusz, apostoł i ewangelista

Mateusz, pochodzący z Kafarnaum, był celnikiem. Pan Jezus powołał go do grona apostołów. Najstarsza tradycja przypisuje św. Mateuszowi autorstwo pierwszej Ewangelii, napisanej dla Żydów w języku hebrajskim pomiędzy 50 a 60 rokiem. Ewangelia św. Mateusza podaje najdokładniejszy opis życia Pana Jezusa i wykazuje, że Jezus jest obiecanym Mesjaszem.

św. Medard, biskup

św. Medard urodził się w Salency w Pikardii około roku 470. Wychowywany przez pobożnych rodziców, czynił szybkie postępy w cnocie. Szczególne miłosierdzie okazywał biednym. W wieku trzydziestu trzech lat otrzymał święcenia kapłańskie. W roku 530 został biskupem Noyon i Tournai. Mimo siedemdziesięciu dwóch lat św. Medard pracował teraz ze zdwojoną gorliwością, poświęcając wszystkie swe siły dla chwały Bożej. Spotykające go prześladowania znosił w milczeniu, z ogromną cierpliwością. W roku 544 Redegunda, królowa Francji, przyjęła z rąk św. Medarda zakonny welon i za zgodą swojego męża, króla Klotara, została diakonisą. święty zmarł w roku 555. Opłakiwało go całe królestwo. Potem nad jego grobem w Soissons powstało słynne opactwo benedyktyńskie.

Bł. Melchior Grodziecki, kapłan i męczennik

Bł. Melchior urodził się w Cieszynie w 1582 roku. Po skończeniu szkoły średniej u jezuitów w Wiedniu, wstąpił do ich Towarzystwa w Bernie Morawskim. Zostawszy kapłanem tego zakonu pracował kolejno jako kaznodzieja w Pradze i kapelan wojskowy w Koszycach. Po zajęciu Koszyc przez wojsko Jerzego Rakoczego, poniósł śmierć męczeńską 7 września 1619 roku razem z jezuitą węgierskim Stefanem Pongraczem i Markiem Kriżem, kanonikiem ze Strzygonia. Ciała ich spoczywają w kościele sióstr urszulanek w Tyrnawie.

św. Metody, patriarcha Konstantynopola

Syn bogatego, ogólnie szanowanego Sycylijczyka, św. Metody otrzymał doskonałe wykształcenie w swoich rodzinnych Syrakuzach. Stamtšd miał zamiar udać się do Konstantynopola, ażeby uzyskać stanowisko na dworze. W końcu jednak wstąpił do zakonu. Zbudował klasztor na wyspie Chios. Wówczas św. Nicefor patriarcha wezwał go do Konstantynopola. Kiedy za panowanie Leona Armeńczyka nastąpiło prześladowanie czcicieli ikon, św. Metody bronił nieustraszenie kultu świętych obrazów. Gdy pozbawiono urzędu i wygnano św. Nicefora, św. Metody udał się do Rzymu, złożyć papieżowi Paschalisowi I sprawozdanie o sytuacji na Bliskim Wschodzie. W roku 821 powrócił do Konstantynopola, gdzie panował cesarz Michał Jąkała. Z jego rozkazu schwytano św. Metodego i poddano chłoście, po czym deportowano na siedem lat na wyspę Antoniego na Morzu Czarnym. Po śmierci cesarza w roku 842 wdowa po nim, Teodora, objęła rządy w imieniu małoletniego syna Michała III. Ona to powołała św. Metodego na urząd patriarchy Konstantynopola. Pomny na cierpienia swego poprzednika św. Metody zwołał sobór, który w pełni potwierdził prawo oddawania czci świętym obrazom. Bohaterski patriarcha zmarł 14 czerwca 847 roku.

św. Mikołaj, biskup

św. Mikołaj biskupem Miry w Azji Mniejszej na początku IV wieku. Brał udział w I soborze powszechnym w Nicei jako przeciwnik arianizmu. W roku 1087, gdy Mirę opanowali mahometanie, kupcy włoscy wykradli jego relikwie i przewiezli je do Bari w południowych Włoszech. Z legend zdaje się wynikać, że był wzorem dobroci, troski o bliznich, oraz pełen miłosierdzia. Jest również uważany za patrona dzieci, żeglarzy i jeńców; czczony szczególnie na Wschodzie, gdzie zwą go "cudotwórcą". Około roku 340 cesarz Justynian zbudował w Konstantynopolu kościół ku jego czci; pod jego wezwaniem wzniesiono mnóstwo świątyń, również w Polsce.


........ N........



św.Narcyz, biskup

Urodził się pod koniec I wieku. Miał prawie 80 lat, gdy objął funkcję biskupaJerozolimy. Na skutek fałszywych oskarżeń sam na pewien czas usunął się zestolicy biskupiej. Opuścił Jerozolimę i zamieszkał w samotni, gdzie spędziłkilka lat. Po powrocie do diecezji wziął w swoje ręce administrowanie, alechyląc się pod ciężarem wieku korzystał także z pomocy innych. Zmarł w wieku116 lat! Twierdzono, że był cudotwórcą (pewnego dnia przemienił wodę w oliwę,aby zasilić lampki w kościele w wigilię Wielkanocy).

św. Natalia, Aureliusz, Lilioza, Feliks i Jerzy-męczennicy

W VII w., w początkowym okresie rządów mahometan w Kordobie, w Hiszpanii, pozwolono chrześcijanom wyznawać ich wiarę; kiedy jednak mahometanie utrwalili swą władzę, rozpoczęli systematyczne prześladowanie chrześcijan. św. Natalia wraz z mężem św. Aureliuszem porzuciła islam dla chrześcijaństwa. Na pozór żyli według obyczajów mahometańskich, ukrywając swoje prawdziwe przekonania. Jednak widok cierpiącego chrześcijanina, który publicznie wyznał swoją wiarę, przemienił ich dramatycznie. Od tej chwili zaczęli żyć jawnie w wierze chrześcijańskiej. Odłożywszy pewną sumę pieniędzy, by zapewnić przyszłość swojej córce, resztę swoich dóbr rozdali biednym i oddali się pokucie i modlitwom. Ich przyk